Iga - producent wyrobów cukierniczych logo

Karta produktu i specyfikacja ciastek dla sieci handlowej – co musi zawierać?

Dokumentacja produktowa ciastek: karta produktu i specyfikacja dla odbiorcy sieciowego

Specyfikacja ciastek dla sieci handlowej jest dokumentem, na którym opierają się listing, kontrola przyjęcia towaru i rozstrzyganie reklamacji jakościowych. Określa, czym jest wyrób, jakie parametry musi spełniać partia w dniu dostawy oraz która ze stron odpowiada za poszczególne dane. Braki w tym dokumencie ujawniają się zazwyczaj dopiero przy pierwszej dostawie, gdy opis pozycji w systemie odbiorcy nie zgadza się z etykietą, kartonem zbiorczym lub paletą.

Dla działów zakupów i jakości istotne jest rozróżnienie karty produktu, karty technicznej i specyfikacji oraz ustalenie, które pola są obowiązkowe dla danej pozycji asortymentowej (SKU, ang. stock keeping unit). Zakres wymagany przez odbiorcę zależy od jego polityki, lecz większość pozycji wynika z przepisów prawa żywnościowego i z norm systemów jakości. Producent ciastek pracujący dla odbiorców sieciowych zbiera dane do specyfikacji już na etapie wyceny, co skraca uzgodnienia i ogranicza liczbę poprawek po obu stronach.

W skrócie: specyfikacja ciastek obejmuje dane identyfikacyjne, skład i alergeny, parametry jakościowe, trwałość, opakowanie, kody oraz zasady zmian. Poniższe punkty porządkują ten zakres.

  • Karta produktu opisuje wyrób na potrzeby listingu, a specyfikacja ustala wiążące parametry odbioru partii.
  • Informacje o żywności muszą odpowiadać art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011, a wykaz alergenów obejmuje 14 pozycji z Załącznika II.
  • Trwałość, aktywność wody i warunki przechowywania wymagają wartości zapisanych w dokumencie, nie sformułowań ogólnych.
  • Każdy poziom opakowania (sztuka, karton, paleta) ma własny identyfikator GS1: GTIN, GTIN-14 lub SSCC.
  • Zmiana receptury, opakowania lub gramatury wymaga procedury powiadomienia i ponownej akceptacji dokumentu.

Karta produktu, karta techniczna i specyfikacja – podział ról dokumentów

W dokumentacji dostawcy do sieci handlowej funkcjonują trzy pojęcia, które w korespondencji bywają używane zamiennie: karta produktu, karta techniczna (ang. technical data sheet) oraz specyfikacja produktu. Różnią się przeznaczeniem i skutkami prawnymi. Karta produktu opisuje wyrób na potrzeby listingu, czyli wprowadzenia pozycji do asortymentu odbiorcy, i trafia do działu zakupów oraz do systemu danych podstawowych. Karta techniczna ma charakter informacyjny i przedstawia cechy użytkowe oraz zalecenia dotyczące przechowywania. Specyfikacja jest dokumentem wiążącym: ustala parametry, które partia musi spełniać, aby została przyjęta, i stanowi punkt odniesienia dla reklamacji jakościowych.

Rozdzielenie tych ról ogranicza ryzyko, że po zmianie jednego dokumentu pozostałe staną się nieaktualne. W praktyce przemysłowej utrzymuje się jeden rejestr dokumentów z numerem wersji i datą obowiązywania, a odbiorca otrzymuje wyłącznie wersje zatwierdzone przez dział jakości dostawcy. Dane handlowe, w tym ceny i warunki płatności, nie należą do specyfikacji i powinny być zapisane w odrębnym załączniku do umowy. Ramy takiej kooperacji opisuje strona poświęcona współpracy B2B z producentem, a szczegóły formalne uzgadnia się indywidualnie.

Zakres i odbiorcy poszczególnych dokumentów

DokumentTypowa zawartośćUżytkownik po stronie odbiorcyCharakter
Karta produktunazwa, GTIN, opis, masa netto, wymiary opakowań, zdjęciazakupy, dane podstawoweinformacyjny, podstawa listingu
Karta technicznaskład, wartości odżywcze, warunki przechowywania, zaleceniajakość, sprzedażinformacyjny
Specyfikacja produktuparametry sensoryczne, fizykochemiczne, mikrobiologiczne, tolerancje, trwałość, opakowaniejakość, magazyn, przyjęcie towaruwiążący, część umowy
Deklaracje i certyfikatyalergeny, status GMO, zgodność materiałów opakowaniowych, certyfikaty zakładujakość, dział prawnydowodowy

Hierarchia dokumentów przy rozbieżnościach

Umowa powinna wskazywać, który dokument ma pierwszeństwo, jeżeli treść kart i specyfikacji jest różna. Najczęściej przyjmuje się kolejność: umowa ramowa, umowa jakościowa, specyfikacja, karta techniczna, karta produktu. Reguła ta eliminuje spory o to, czy parametr z materiału handlowego może być podstawą reklamacji. Ustala się także termin, w którym dostawca potwierdza odbiór nowej wersji, oraz moment jej wejścia w życie. Data obowiązywania jest przypisana do numeru partii lub daty produkcji, a nie do daty wysłania dokumentu, ponieważ tylko takie rozwiązanie pozwala jednoznacznie ocenić towar znajdujący się już w drodze.

Dane identyfikacyjne i opis sensoryczny wyrobu

Blok identyfikacyjny zawiera nazwę handlową i nazwę prawną żywności, numer wersji dokumentu, wewnętrzny kod wyrobu producenta, kod GTIN jednostki konsumenckiej, markę lub oznaczenie marki własnej oraz grupę asortymentową. Odbiorca przypisuje do tych danych własny indeks, dlatego każde pole powinno występować w jednej, zatwierdzonej formie. Nazwa żywności na etykiecie, w karcie i w arkuszu zamówień musi być identyczna, ponieważ różnice w zapisie powodują rozbieżności w systemach magazynowych i na kasie.

Masa netto jest zapisywana wraz z regułą tolerancji i metodą kontroli partii, a liczba sztuk lub porcji w opakowaniu, o ile występuje, jako wartość nominalna z dopuszczalną odchyłką. Dla wyrobów wielowarstwowych, takich jak biszkopty z galaretką, dodatkowo zapisuje się proporcje komponentów i dopuszczalny zakres odchyleń od nich. Informacje o tej kategorii zestawia strona producenta biszkoptów, a parametry geometrii i udziału warstw ustala się osobno dla każdego SKU.

  • nazwa prawna i handlowa żywności, wersja i data dokumentu,
  • kod producenta, GTIN jednostki konsumenckiej oraz opakowania zbiorczego,
  • masa netto, tolerancja i metoda jej kontroli,
  • wymiary jednostki, opis kształtu i dekoracji,
  • wzorzec organoleptyczny wraz z granicami akceptowalności.

Opis organoleptyczny i wzorzec odniesienia

Opis sensoryczny obejmuje wygląd (barwę, równomierność wypieku, kształt, obecność polewy), zapach, smak, konsystencję oraz teksturę podczas rozgryzania. Ocena organoleptyczna jest tym mniej sporna, im bardziej opis opiera się na cechach mierzalnych i na wzorcu: fotografii, próbce referencyjnej lub zestawie próbek granicznych, wyznaczających dolną i górną granicę akceptowalności. Wzorzec jest przechowywany u obu stron w określonych warunkach i wymieniany po upływie jego trwałości.

Masz pytania? Skontaktuj się z nami!

Skład, alergeny i dane do etykiety według rozporządzenia 1169/2011

Dane o składzie i alergenach są częścią specyfikacji, której błędy mają najpoważniejsze konsekwencje, ponieważ mogą prowadzić do wycofania partii z rynku. Podstawą jest rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności. Art. 9 ust. 1 wylicza informacje obowiązkowe, a specyfikacja powinna zawierać każdą z nich w postaci gotowej do przeniesienia na opakowanie. Za informacje o żywności odpowiada podmiot, pod którego nazwą lub firmą żywność jest wprowadzana do obrotu (art. 8 ust. 1). W przypadku marki własnej będzie to podmiot, którego nazwa widnieje na opakowaniu, co wymaga zapisania w specyfikacji również jego danych.

Informacje obowiązkowe a pola specyfikacji

ElementPodstawa w rozporządzeniu 1169/2011Zapis w specyfikacji
Nazwa żywnościart. 9 ust. 1 lit. anazwa prawna zgodna z projektem etykiety
Wykaz składnikówlit. bpełny wykaz zatwierdzony przez dział jakości
Alergenylit. c, art. 21, Załącznik II14 grup z oznaczeniem obecności i oceną przenikania krzyżowego
Ilość wybranych składnikówlit. dskładniki, których ilość podlega deklaracji
Ilość nettolit. emasa w gramach, tolerancja
Data minimalnej trwałościlit. f, Załącznik Xformat daty i sposób oznaczenia partii
Warunki przechowywanialit. gwarunki ustalone na podstawie badania trwałości
Podmiot odpowiedzialnylit. h, art. 8 ust. 1nazwa i adres podmiotu z etykiety
Deklaracja żywieniowalit. l, art. 30 ust. 1energia, tłuszcz, kwasy nasycone, węglowodany, cukry, białko, sól

Alergeny, czytelność i małe opakowania

Załącznik II obejmuje 14 pozycji: zboża zawierające gluten, skorupiaki, jaja, ryby, orzeszki ziemne, soję, mleko (z laktozą), orzechy, seler, gorczycę, nasiona sezamu, dwutlenek siarki i siarczyny w stężeniu powyżej 10 mg/kg lub 10 mg/l, łubin oraz mięczaki. W wykazie składników substancje te wyróżnia się krojem odróżniającym je od pozostałych pozycji (art. 21). Specyfikacja powinna opisywać nie tylko recepturę, lecz także sposób zarządzania ryzykiem przenikania z sąsiednich wyrobów na tej samej linii.

Art. 13 określa czytelność: wysokość małej litery x wynosi co najmniej 1,2 mm, a dla opakowań, których największa powierzchnia jest mniejsza niż 80 cm², co najmniej 0,9 mm. Gdy największa powierzchnia opakowania jest mniejsza niż 10 cm², na opakowaniu obowiązkowe są tylko nazwa, alergeny, ilość netto i data minimalnej trwałości (art. 16 ust. 2), a pozostałe informacje podaje się innymi środkami lub na żądanie. Zapis ten ma znaczenie przy bardzo małych opakowaniach jednostkowych.

Data minimalnej trwałości i tłuszcze trans

Dla wyrobów o trwałości dłuższej niż 24 godziny stosuje się datę minimalnej trwałości (DMT) w formie „najlepiej spożyć przed”: z dniem i miesiącem przy trwałości do trzech miesięcy, z miesiącem i rokiem przy trwałości powyżej trzech do osiemnastu miesięcy oraz z samym rokiem powyżej osiemnastu miesięcy (Załącznik X). Wyłączenie dla pieczywa i wyrobów cukierniczych spożywanych zwykle w ciągu 24 godzin od wytworzenia nie obejmuje ciastek o wydłużonej trwałości. Rozporządzenie (UE) 2019/649 ogranicza ponadto tłuszcze trans inne niż naturalnie występujące w tłuszczu zwierzęcym do 2 g na 100 g tłuszczu w żywności przeznaczonej dla konsumenta końcowego i do dostaw do sprzedaży detalicznej, dlatego zgodność z tym limitem warto potwierdzać w specyfikacji.

Podstawy prawne i standardy. Sekcja opiera się na rozporządzeniu (UE) nr 1169/2011 (tekst skonsolidowany w EUR-Lex) oraz rozporządzeniu (UE) 2019/649. Treść ma charakter informacyjny, nie stanowi porady prawnej, a aktualne brzmienie przepisów należy zweryfikować przed zastosowaniem.

Parametry jakościowe, trwałość i warunki przechowywania

Parametry jakościowe dzieli się na cztery grupy: fizyczne, sensoryczne, fizykochemiczne i mikrobiologiczne. Do grupy fizycznej zalicza się masę, wymiary, kruchość oraz udział uszkodzonych sztuk w opakowaniu. W grupie fizykochemicznej dominuje aktywność wody (aw), czyli miara dostępności wody swobodnej w produkcie, oraz wilgotność. Przegląd literatury (Smith i in., 2004) wskazuje, że w wyrobach piekarniczych o niskiej i pośredniej wilgotności o trwałości decydują zmiany fizyczne i chemiczne, a ryzyko mikrobiologiczne dominuje przy aw powyżej 0,85. W specyfikacji zapisuje się zatem granice parametrów, które utrzymują wyrób poza strefą takiego ryzyka i zachowują cechy sensoryczne przez deklarowany okres.

W wyrobach z kremem lub polewą główną przyczyną spadku jakości jest przepływ wody z nadzienia do arkuszy oraz pobieranie wilgoci z powietrza. W badaniu wafli przekładanych (Cevoli i in., 2023) aktywność wody korelowała z parametrami mechanicznymi, a wielowarstwowe opakowanie wydłużyło trwałość ocenianą według chrupkości. Według opracowań dotyczących krakersów i pieczywa chrupkiego krytyczna wartość aw, przy której produkt traci chrupkość, leżała w pobliżu 0,5–0,6. Dane te nie dotyczą bezpośrednio ciastek, dlatego wartości docelowe dla konkretnego SKU należy wyznaczać badaniami własnymi, a nie przejmować z literatury. W wyrobach z warstwą galaretki, jakie obejmuje oferta producenta delicji, dodatkowym parametrem jest stabilność granicy między ciastem a nadzieniem.

Grupy parametrów w specyfikacji

GrupaPrzykładowe wskaźnikiSposób zapisu
Fizycznemasa netto, wymiary, udział złamanych sztukwartość nominalna z tolerancją i metodą pomiaru
Sensorycznebarwa, zapach, smak, tekstura, chrupkośćopis, wzorzec i granice akceptacji
Fizykochemiczneaktywność wody, wilgotność, wskaźniki utlenienia tłuszczuzakres dopuszczalny i częstotliwość badania
Mikrobiologicznedrobnoustroje wskaźnikowe, drożdże i pleśniekryteria zapisane w planie analiz zakładu
Zanieczyszczeniakontaminanty, w tym akrylamidodniesienie do rozporządzeń 2023/915 i 2017/2158

Trwałość i dane dla magazynu odbiorcy

Termin DMT wynika z badania trwałości prowadzonego w warunkach przechowywania opisanych w specyfikacji. Zapis powinien obejmować rodzaj daty, długość deklarowanej trwałości liczoną od dnia produkcji, warunki przechowywania ustalone przez producenta oraz zasadę oznaczania partii. Minimalna trwałość resztkowa w dniu dostawy, czyli część okresu trwałości, jaka musi pozostać w chwili przyjęcia towaru, bywa określana przez odbiorcę w warunkach handlowych. Nie ma jednolitej wartości rynkowej, dlatego należy ją zapisać w umowie i powiązać z rotacją FEFO (ang. first expired, first out – rozchód według najkrótszej daty ważności).

Bezpieczeństwo żywności, HACCP i certyfikacja zakładu w dokumentacji

Specyfikacja ciastek nie zastępuje dokumentacji systemu bezpieczeństwa żywności, lecz odsyła do niej i potwierdza jej wdrożenie. Rozporządzenie (WE) nr 852/2004 w art. 5 zobowiązuje podmioty działające na rynku spożywczym do ustanowienia, wdrożenia i utrzymywania stałej procedury opartej na zasadach HACCP (ang. Hazard Analysis and Critical Control Points – analiza zagrożeń i krytyczne punkty kontroli). Minimum stanowi analiza zagrożeń i rozważenie krytycznych punktów kontroli (CCP), a wcześniej muszą funkcjonować programy wstępne, określane jako GHP lub PRP (ang. prerequisite programmes).

W praktyce odbiorca otrzymuje oświadczenie o wdrożeniu systemu oraz dostęp do dokumentów podczas audytu, a nie pełny plan HACCP. Odniesienia w dokumentacji wymagają następujące obszary:

  • zarządzanie alergenami i zapobieganie przenikaniu między wyrobami,
  • kontrola ciał obcych na etapach przyjęcia surowców, produkcji i pakowania,
  • zatwierdzanie i nadzór nad dostawcami surowców oraz materiałów opakowaniowych,
  • identyfikowalność partii i procedura wycofania,
  • wyniki badań wyrobu gotowego zgodne z planem analiz.

Identyfikowalność i wycofanie wyrobu

Art. 18 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 wymaga identyfikowalności na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, w tym znajomości dostawcy i odbiorcy (tzw. krok wstecz i krok naprzód). Art. 19 nakłada na operatora, który uważa, że żywność niezgodna z wymogami bezpieczeństwa opuściła jego kontrolę, obowiązek niezwłocznego wszczęcia wycofania i powiadomienia organów. W specyfikacji zapisuje się więc format numeru partii, jego powiązanie z datą produkcji oraz kanał kontaktu awaryjnego po stronie dostawcy. Według opracowań dotyczących standardu BRCGS test identyfikowalności przeprowadza się w zakładzie z ustaloną częstotliwością, co najmniej raz w roku, z zachowaniem wyników i bilansem masy.

Certyfikacja zakładu

Odbiorca może wymagać, aby zakład posiadał certyfikat standardu uznanego w ramach GFSI (Global Food Safety Initiative). GFSI powstała w 2001 r. z inicjatywy detalistów w celu harmonizacji norm bezpieczeństwa żywności i nie certyfikuje firm, lecz uznaje programy certyfikacji. Aktualną edycją BRCGS Food Safety jest Issue 9, wydana w sierpniu 2022 r., z audytami od 1 lutego 2023 r., zbudowana z dziewięciu sekcji. Zakład ZPC IGA w Mogielnicy posiada certyfikat BRCGS Food Safety Issue 9. W dokumentacji podaje się zakres certyfikatu, jednostkę certyfikującą, uzyskaną ocenę, datę ważności oraz sposób powiadamiania odbiorcy o zmianie statusu. Analogiczne zasady dotyczą innych grup wyrobów, o czym mowa w artykule producent wafli dla sieci handlowych – wymagania, formaty i dostawy.

Masz pytania? Skontaktuj się z nami!

Opakowanie jednostkowe i zbiorcze, kody GS1 oraz materiały w kontakcie z żywnością

Część opakowaniowa specyfikacji opisuje trzy poziomy: opakowanie jednostkowe (folia, tacka, torebka), opakowanie zbiorcze (karton) oraz jednostkę logistyczną (paletę). Dla każdego poziomu zapisuje się materiał, wymiary zewnętrzne, masę brutto, liczbę jednostek niższego poziomu i sposób zabezpieczenia. Wartości są ustalane dla każdego SKU, ponieważ odbiorca planuje na ich podstawie przestrzeń magazynową i ekspozycję. Zabezpieczeniu delikatnych wyrobów przed kruszeniem w transporcie poświęcony jest wpis jak pakować herbatniki, aby nie kruszyły się podczas transportu.

Identyfikatory GS1 na każdym poziomie

  • Jednostka konsumencka: GTIN (Global Trade Item Number) ma 8, 12, 13 lub 14 cyfr; polskie przedsiębiorstwa posługują się prefiksem zaczynającym się od 590, a najczęstszym symbolem jest EAN-13 kodujący GTIN-13.
  • Opakowanie zbiorcze: GTIN-14 powstaje z GTIN-13 jednostki przez usunięcie cyfry kontrolnej, dodanie cyfry wskaźnikowej od 1 do 8 i obliczenie nowej cyfry kontrolnej; alternatywą jest odrębny GTIN-13. Kod ITF-14 nie jest odczytywany na kasach.
  • Paleta: SSCC (Serial Shipping Container Code) to 18-cyfrowy numer jednostki logistycznej, kodowany w GS1-128 z identyfikatorem zastosowania 00.

Nowy GTIN jest wymagany przy zmianie cechy odróżniającej produkt, m.in. zawartości netto, wymiarów lub masy brutto opakowania, marki albo ceny podanej na opakowaniu. Reguła ta łączy się z zarządzaniem zmianami opisanym w kolejnej sekcji. Etykieta logistyczna składa się z trzech części: informacji o firmie, danych czytelnych dla człowieka oraz kodów GS1-128; SSCC jest wymagany, a GTIN, ilość, partia i data przydatności są opcjonalne.

Materiały opakowaniowe i zgodność

Materiały w kontakcie z żywnością podlegają rozporządzeniu (WE) nr 1935/2004, które określa zasady bezpieczeństwa i obojętności oraz wymaga oznakowania przeznaczenia i śledzenia, a także rozporządzeniu (WE) nr 2023/2006 dotyczącemu dobrej praktyki produkcyjnej. Dla tworzyw sztucznych obowiązuje rozporządzenie (UE) nr 10/2011 z listą Unii, limitem migracji całkowitej 60 mg/kg lub 10 mg/dm² oraz deklaracją zgodności. Od 12 sierpnia 2026 r. stosuje się rozporządzenie (UE) 2025/40 (PPWR), które według opracowań wtórnych wprowadza m.in. limity PFAS w opakowaniach mających kontakt z żywnością oraz deklarację zgodności UE; szczegóły wymagają weryfikacji w tekście aktu. W specyfikacji opakowania zapisuje się numer deklaracji zgodności dostawcy materiału i datę jej wydania.

Zarządzanie zmianami i procedura uzgodnienia specyfikacji

Specyfikacja obowiązuje przez cały cykl życia pozycji, a jej wartość zależy od tego, czy zmiany są zgłaszane przed wdrożeniem. Zmiany klasyfikuje się według wpływu. Zmiany istotne dotyczą składu, alergenów, wartości odżywczych, DMT, gramatury, wymiarów opakowania oraz kodów i wymagają pisemnej akceptacji odbiorcy. Zmiany pozostałe, na przykład wymiana dostawcy surowca o równoważnych parametrach, zgłasza się w trybie informacyjnym. Termin powiadomienia przed wdrożeniem ustala się w umowie jakościowej, nie w samej specyfikacji.

Procedura uzgodnienia nowej pozycji

  1. Zebranie wymagań odbiorcy: szablonu specyfikacji, listy pól obowiązkowych i wymaganych załączników.
  2. Przygotowanie projektu specyfikacji przez producenta na podstawie receptury, wyników badań i danych o opakowaniach.
  3. Weryfikacja zgodności projektu etykiety z art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011, w tym wykazu alergenów.
  4. Przekazanie próbek wzorcowych oraz dokumentów dotyczących materiałów opakowaniowych.
  5. Akceptacja przez dział jakości odbiorcy i nadanie numeru wersji.
  6. Zaplanowanie pierwszej dostawy z kontrolą porównawczą względem wzorca.
  7. Przegląd specyfikacji po pierwszych partiach i korekta pól, które okazały się niejednoznaczne.

Przed zatwierdzeniem należy sprawdzić w szczególności: aktualność wykazu alergenów po zmianie surowca, zgodność nazwy w karcie z nazwą na etykiecie, obecność tolerancji masy netto, GTIN opakowania zbiorczego oraz istnienie wzorca organoleptycznego. W projektach marki własnej dochodzi podział odpowiedzialności za projekt graficzny, który opisuje wpis marka własna w ciastkach – private label od briefu do półki sklepowej. Proces wprowadzenia dostawcy do asortymentu w szerszym ujęciu przedstawia artykuł jak zostać dostawcą ciastek do sieci handlowej.

Najczęściej zadawane pytania

Czym różni się karta produktu od specyfikacji technicznej?

Karta produktu ma charakter informacyjny i służy do listingu pozycji: zawiera nazwę, GTIN, opis, masę netto i wymiary opakowań. Specyfikacja techniczna jest dokumentem wiążącym, który ustala parametry sensoryczne, fizykochemiczne i mikrobiologiczne, tolerancje, trwałość oraz wymagania opakowaniowe. Przy rozbieżnościach pierwszeństwo wskazuje umowa, a zalecana kolejność to umowa jakościowa, specyfikacja, karta techniczna, karta produktu. Reklamacja jakościowa opiera się na specyfikacji, a nie na materiale handlowym.

Które dane o alergenach musi zawierać specyfikacja?

Specyfikacja powinna wskazywać obecność każdej z 14 grup z Załącznika II rozporządzenia 1169/2011: zbóż zawierających gluten, skorupiaków, jaj, ryb, orzeszków ziemnych, soi, mleka, orzechów, selera, gorczycy, sezamu, dwutlenku siarki i siarczynów, łubinu oraz mięczaków. Dodatkowo zapisuje się wynik oceny przenikania krzyżowego na linii produkcyjnej, który stanowi podstawę ewentualnego oświadczenia na etykiecie. W wykazie składników substancje alergenne wyróżnia się krojem pisma zgodnie z art. 21.

Kto odpowiada za treść etykiety przy marce własnej?

Zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1169/2011 odpowiada podmiot, pod którego nazwą lub firmą żywność jest wprowadzana do obrotu. Ma on zapewnić obecność i prawidłowość informacji (art. 8 ust. 2). Podmioty, które nie wpływają na informacje o żywności, nie mogą dostarczać żywności, o której wiedzą lub zakładają, że jest niezgodna z przepisami (art. 8 ust. 3). W praktyce kontraktowej producent weryfikuje dane technologiczne, a zatwierdzenie projektu etykiety dokumentuje się po obu stronach. Zakres odpowiedzialności należy potwierdzić w umowie.

Jak postępować przy zmianie receptury lub dostawcy surowca?

Zmianę klasyfikuje się jako istotną albo pozostałą. Zmiana receptury, alergenów, wartości odżywczych, DMT lub gramatury wymaga pisemnej akceptacji nowej wersji specyfikacji przed pierwszą partią wyprodukowaną według zmienionych parametrów. Zmiana masy netto, wymiarów lub masy brutto opakowania oznacza dodatkowo konieczność nadania nowego GTIN. Wymiana dostawcy surowca o równoważnych parametrach jest zgłaszana w trybie informacyjnym, a termin powiadomienia określa umowa jakościowa.

Jakie dokumenty dołączyć do zgłoszenia nowego SKU?

Zestaw podstawowy obejmuje projekt specyfikacji, kartę produktu, projekt etykiety z wykazem składników i alergenów, deklarację zgodności materiałów opakowaniowych, dane logistyczne (GTIN opakowania zbiorczego, wymiary i masy palety), kopię aktualnego certyfikatu zakładu oraz próbki wzorcowe. Zakres uzupełniają wymagania szablonu odbiorcy, dlatego przed przygotowaniem dokumentów warto uzyskać listę jego pól obowiązkowych. Warunki dostaw do hurtowni i sieci opisuje także wpis herbatniki dla hurtowni i sieci handlowych – jak zaplanować dostawy.

Masz pytania? Skontaktuj się z nami!

Podsumowanie i dalsze kroki

Specyfikacja ciastek jest wiążącym opisem wyrobu, który łączy w jednym, wersjonowanym dokumencie dane identyfikacyjne, informacje wymagane przez rozporządzenie 1169/2011, parametry jakościowe, dokumentację opakowań i kody GS1. Największe ryzyko stanowią rozbieżności między kartą, etykietą i danymi logistycznymi oraz zmiany wprowadzane bez powiadomienia. Przed pierwszą dostawą należy zatwierdzić hierarchię dokumentów, pola obowiązkowe, wyniki badań trwałości i wzorzec organoleptyczny.

Zapraszamy do przesłania zapytania ofertowego przez stronę kontaktu z działem handlowym. Dział Handlowy przygotowuje wycenę B2B i pakiet próbek, a zakres specyfikacji uzgadnia się indywidualnie dla każdego SKU. Informacje o współpracy z producentem ciastek zawiera podstrona usługi.

Skomentuj i oceń artykuł
0 0 głosy
Ocena artykułu
Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 Komentarze
Najstarsze
Najnowsze Najwięcej głosów
Wypełnij formularz kontaktowy



    Zobacz nasze ostatnie wpisy
    Ciastka owsiane – technologia, surowce i miejsce w ofercie sieci

    Technologia produkcji ciastek owsianych, kluczowe surowce, kontrola akrylamidu i alergenów oraz sposób włączania tego wyrobu do asortymentu sieci handlowej.

    Czytaj więcej
    Audyty społeczne SMETA i BSCI – wymagania wobec dostawców żywności

    Zakres, filary i system ocen audytów SMETA oraz amfori BSCI, różnice względem certyfikatu BRCGS i kolejność przygotowania zakładu produkcji żywności do audytu odbiorcy.

    Czytaj więcej
    Delicje pod marką własną – galaretka, polewa i identyfikacja wizualna

    Przewodnik dla kupców sieci i właścicieli marek własnych: parametry galaretki i polewy, projekt opakowania, wymagania etykietowe oraz kolejność wdrożenia delicji private label.

    Czytaj więcej

    Copyright © 2026 - iga.com.pl

    Polityka prywatności