Iga - producent wyrobów cukierniczych logo

Identyfikowalność i wycofanie produktu – jak działa traceability w zakładzie

Schemat powiązania partii surowców, wyrobu gotowego i palet w systemie identyfikowalności

Identyfikowalność produktu w zakładzie spożywczym oznacza zdolność ustalenia, z jakich partii surowców, opakowań i półproduktów powstała dana partia wyrobu gotowego oraz do których odbiorców została ona wysłana. Od jakości tego powiązania zależy, czy w razie niezgodności zakres wycofania obejmie jedną paletę, jedną zmianę produkcyjną, czy wszystkie dostawy z kilku tygodni.

Dla działów jakości i zakupów sieci handlowych system traceability jest kryterium oceny, czy producent wyrobów cukierniczych panuje nad własnym łańcuchem dostaw. Artykuł opisuje elementy takiego systemu, sposób jego testowania, przebieg procedury wycofania oraz dokumenty, o które kupiec powinien pytać na etapie kwalifikacji dostawcy.

W skrócie. Identyfikowalność składa się z trzech powiązanych warstw: dokumentacji dostaw (krok wstecz), zapisów produkcyjnych (identyfikowalność wewnętrzna) i danych o wysyłce (krok naprzód). System jest wiarygodny wtedy, gdy potwierdza to regularny test, a nie samo istnienie procedury.

  • Przepisy UE wymagają możliwości wskazania dostawcy i odbiorcy oraz udostępnienia tych danych organom na żądanie.
  • Łańcuch najłatwiej przerywa się na przerobie (rework), opakowaniach pierwotnych i partiach surowca mieszanych w zbiornikach lub silosach.
  • Bilans masy porównuje ilość surowca wprowadzonego do procesu z ilością wyrobu gotowego, odpadów i przerobu.
  • Wycofanie z rynku i wycofanie od konsumentów to dwa różne poziomy działań, z odrębnym zakresem komunikacji.
  • Kupiec powinien żądać wyniku ostatniego testu identyfikowalności oraz opisu ról w procedurze kryzysowej.

Ramy prawne i standardy dla systemu identyfikowalności

Podstawy prawne i standardy. Zasadę identyfikowalności w prawie żywnościowym Unii Europejskiej wprowadza art. 18 rozporządzenia (WE) nr 178/2002. Według jego treści identyfikowalność żywności i składników ma być zapewniona na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, a operator powinien umieć wskazać zarówno dostawcę („krok wstecz”), jak i odbiorcę („krok naprzód”) oraz przekazać te informacje organom na żądanie. Art. 19 dotyczy sytuacji, w której operator uzna, że żywność niezgodna z wymogami bezpieczeństwa opuściła jego kontrolę: powinien on niezwłocznie wszcząć wycofanie z rynku i powiadomić właściwe organy, a gdy produkt mógł trafić do konsumentów – także ich poinformować. Opisy te oparto na kopiach przepisów, dlatego numerację i brzmienie należy zweryfikować w aktualnej wersji w EUR-Lex. Treść artykułu ma charakter informacyjny, nie jest poradą prawną.

Art. 5 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 zobowiązuje operatorów do ustanowienia, wdrożenia i utrzymywania stałej procedury opartej na zasadach HACCP (analiza zagrożeń i krytyczne punkty kontroli, CCP), a art. 4 odsyła do wcześniej wdrożonych programów wstępnych (PRP), w tym dobrej praktyki higienicznej. Identyfikowalność nie jest samodzielną zasadą HACCP, lecz warunkuje trzy z siedmiu: działania korygujące, weryfikację oraz dokumentację i zapisy. Bez możliwości odtworzenia, które partie powstały w warunkach odchylenia od limitu krytycznego, działanie korygujące sprowadza się do objęcia decyzją wszystkiego, co wyprodukowano w danym okresie.

Standardy zakładowe i oczekiwania odbiorców

Odbiorcy handlowi wymagają zwykle certyfikacji według standardu uznanego przez GFSI. Sam GFSI nie certyfikuje przedsiębiorstw – uznaje programy certyfikacji spełniające jego wymagania benchmarkowe. Na liście uznanych programów znajdują się m.in. BRCGS Food Safety Issue 9 oraz IFS Food w wersji 8, której audyty są obowiązkowe od 1 stycznia 2024 r. Według opracowań dotyczących standardu BRCGS wymaganie identyfikowalności (klauzula 3.9) przewiduje test wykonywany w ustalonej częstotliwości, nie rzadziej niż raz w roku, z zachowaniem wyników, z kontrolą ilościową (bilansem masy) oraz z objęciem przerobu i opakowań pierwotnych. Różnice między standardami omawia artykuł IFS Food a BRCGS – różnice standardów i wymagania sieci handlowych.

W zakładzie ZPC IGA w Mogielnicy obowiązuje certyfikat BRCGS Food Safety Issue 9, kategoria 14 (Bakery), z oceną AA w audycie zapowiedzianym; jednostką certyfikującą jest LRQA. Zakres certyfikatu i raport audytowy podlegają weryfikacji w ramach kwalifikacji dostawcy.

Trzy warstwy systemu – dostawca, proces wewnętrzny, odbiorca

Identyfikowalność dzieli się zwyczajowo na trzy warstwy. Warstwa wsteczna obejmuje dane o dostawcach surowców i materiałów opakowaniowych: numer partii dostawcy, datę przyjęcia, ilość oraz dokumenty jakościowe. Warstwa wewnętrzna łączy partie surowców z partiami półproduktów i wyrobów gotowych na kolejnych etapach procesu. Warstwa wyprzedzająca łączy partię wyrobu z konkretnymi wysyłkami, dokumentami WZ i awizami dostaw. Zakład może mieć dobrze opisaną jedną warstwę i jednocześnie lukę w innej, dlatego ocena powinna obejmować całą ścieżkę, a nie wybrany fragment.

Wielkość partii jako parametr ryzyka

Istotnym parametrem jest wielkość partii wyrobu gotowego. Partia zdefiniowana jako produkcja z jednej zmiany lub jednego zlecenia ogranicza potencjalny zakres wycofania w większym stopniu niż partia obejmująca kilka dni. Zbyt drobny podział zwiększa jednak nakład na oznakowanie i zapisy, dlatego wielkość partii ustala się w procedurze, uwzględniając ryzyko, rodzaj wyrobu i możliwości linii. W praktyce przemysłowej kod partii wiąże się z linią, datą i zmianą, a identyfikator umieszcza się na opakowaniu jednostkowym, zbiorczym i na etykiecie logistycznej.

EtapDane identyfikująceDokumenty i zapisyKryterium kontroli
Przyjęcie surowców i opakowańNumer partii dostawcy, data przyjęcia, ilośćDokument dostawy, świadectwa jakości, deklaracje zgodności materiałówZgodność numeru partii z zapisem przyjęcia
Magazyn i dozowanieNumer wewnętrzny partii surowca, lokalizacjaRozchód do zleceń, karty dozowaniaPowiązanie rozchodu z numerem zlecenia
ProdukcjaNumer zlecenia, linia, zmianaKarta technologiczna, zapisy parametrów w punktach CCPZapis użytych partii surowców i przerobu
PakowanieKod partii i DMT na opakowaniu, numer paletyZapis kontroli etykiet, raport z pakowaniaZgodność nadruku ze zleceniem
WysyłkaSSCC, GTIN, kod partiiWZ, awizo dostawy, lista paletPowiązanie SSCC z partią i odbiorcą

Masz pytania? Skontaktuj się z nami!

Kody partii, GTIN i SSCC – identyfikatory na kolejnych poziomach opakowania

Identyfikatory handlowe i logistyczne uzupełniają kod partii. GTIN (Global Trade Item Number) może mieć 8, 12, 13 lub 14 cyfr; polskie przedsiębiorstwa mają prefiks zaczynający się od 590, a najczęściej stosowanym symbolem kodującym GTIN-13 jest EAN-13. Według zasad GS1 Polska nowy GTIN przypisuje się, gdy zmienia się cecha odróżniająca produkt, m.in. zawartość netto, wymiary lub masa brutto opakowania, marka albo cena podana na opakowaniu. Z punktu widzenia identyfikowalności oznacza to, że zmiana gramatury lub formatu bez nowego GTIN utrudnia odróżnienie wariantów w systemach odbiorcy (źródło: Vademecum użytkownika kodów kreskowych GS1 Polska).

  • Opakowanie jednostkowe: GTIN-13 (EAN-13), kod partii oraz data minimalnej trwałości (DMT).
  • Opakowanie zbiorcze: odrębny GTIN-13 albo GTIN-14 utworzony z GTIN-13 jednostki przez odrzucenie cyfry kontrolnej, dodanie cyfry wskaźnikowej 1–8 i obliczenie nowej cyfry kontrolnej; kod ITF-14 nie jest odczytywany na kasach.
  • Jednostka logistyczna (paleta): SSCC, czyli 18-cyfrowy numer z identyfikatorem AI 00, kodowany w GS1-128; etykieta logistyczna ma trzy sekcje, a SSCC znajduje się w najniższym kodzie.

SSCC jako ogniwo kroku naprzód

SSCC jest unikalnym numerem jednostki logistycznej. Jeżeli system producenta zapisuje, jakie partie wyrobu i w jakich ilościach znajdują się na palecie o danym SSCC, a awizo dostawy (komunikat DESADV w standardzie EANCOM) zawiera ten numer, odbiorca może zlokalizować paletę jednym skanem. Brak powiązania SSCC z partią jest typową luką: paleta zbiorcza z kilkoma partiami, bez zapisu składu, uniemożliwia precyzyjne ograniczenie zakresu wycofania. Warunki dostaw do centrów dystrybucyjnych, w tym okna dostaw i wymagania dotyczące etykietowania palet, opisuje artykuł Transport ciastek do centrów dystrybucyjnych – okna dostaw i wymagania.

Miejsca przerwania łańcucha – przerób, półprodukty i materiały opakowaniowe

W audytach luki w identyfikowalności występują rzadziej w głównym strumieniu produkcji, a częściej w jego odgałęzieniach. Pierwszym z nich jest przerób (rework), czyli ponowne wprowadzenie do procesu wyrobów lub półproduktów, które nie trafiły do sprzedaży. Przerób powinien mieć własny identyfikator, zapisany udział w partii bazowej oraz kontrolę alergenów, ponieważ wprowadza do nowej partii składniki z poprzedniej. Według opracowań klauzula 5.3 standardu BRCGS, dotycząca alergenów, ma status wymagania fundamentalnego, więc przerób nieoznaczony pod względem alergenów jest ryzykiem nie tylko dla identyfikowalności, lecz także dla wyniku audytu.

Odrębnego rozliczenia wymagają także półprodukty płynne i półpłynne, na przykład masy, kremy i polewy przygotowywane w partiach zasilających kilka zleceń. Jedna partia polewy może trafić do kilku partii wyrobu gotowego, a jedna partia wyrobu może zawierać elementy z różnych partii nadzienia, dlatego zapis musi obejmować relację wiele do wielu, a nie tylko relację jeden do jednego.

Opakowania i materiały w kontakcie z żywnością

Rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 ustanawia ogólne zasady bezpieczeństwa i obojętności materiałów w kontakcie z żywnością oraz wymaga zapewnienia ich identyfikowalności. Rozporządzenie (WE) nr 2023/2006 określa zasady dobrej praktyki produkcyjnej (GMP) dla tych materiałów, a rozporządzenie (UE) nr 10/2011 – wymagania dla tworzyw sztucznych, w tym deklarację zgodności. W praktyce zakład przechowuje deklaracje zgodności folii i opakowań oraz zapis, z której dostawy pochodziła rolka lub partia użyta w danym zleceniu. Zakres ten obejmuje także wypraski i folie ochronne stosowane w opakowaniach wyrobów kruchych.

Złożoność systemu rośnie wraz z liczbą komponentów. Wyrób składający się z korpusu, nadzienia i polewy wymaga zapisów dla trzech strumieni surowcowych, a nie jednego. Dlatego przy kwalifikacji dostawcy w segmencie producenta ciastek lub producenta wyrobów półcukierniczych sprawdza się, czy system zapisów obejmuje wszystkie strumienie, a nie tylko mąkę i pakowanie.

Typowe luki wykrywane w audytach identyfikowalności:

  • brak zapisu numeru partii dostawcy surowca sypkiego przy zasilaniu zbiornika lub silosu,
  • brak zapisu partii folii lub kartonów przypisanych do zlecenia,
  • przerób bez identyfikatora i bez zapisu udziału w partii bazowej,
  • niepełne powiązanie palet zbiorczych z kodami partii.

Bilans masy i test identyfikowalności – procedura krok po kroku

Bilans masy (kontrola ilościowa) polega na porównaniu ilości surowca wprowadzonego do procesu z ilością wyrobu gotowego, produktów ubocznych, odpadów i przerobu. Rozbieżność większa niż próg przyjęty w procedurze wymaga wyjaśnienia, ponieważ może oznaczać błąd zapisu, stratę nieujętą w dokumentacji albo użycie surowca z partii spoza zapisu. Czas wykonania testu oraz dopuszczalna rozbieżność bilansu są wielkościami ustalanymi wewnętrznie przez zakład; kupiec powinien ocenić, czy zostały zdefiniowane i czy wynik ostatniego testu mieści się w przyjętych kryteriach.

Przebieg testu

Poniższa sekwencja odpowiada praktyce stosowanej w zakładach żywnościowych i może być dostosowana do rodzaju wyrobu oraz struktury procesu.

  1. Wybór partii wyrobu gotowego do testu (losowo lub według ryzyka) i zapis daty rozpoczęcia.
  2. Ustalenie na podstawie zapisów wszystkich partii surowców, przerobu i opakowań użytych w tej partii.
  3. Weryfikacja ilości: bilans masy dla surowców o największym udziale w recepturze oraz dla surowców zawierających alergeny.
  4. Ustalenie wysyłek: odbiorcy, daty, numery SSCC i dokumenty WZ.
  5. Zestawienie ilości wysłanych, magazynowych i zwróconych z ilością wyprodukowaną.
  6. Zapis czasu wykonania, rozbieżności i wniosków oraz ocena zgodności z kryteriami procedury.
  7. Wdrożenie działań korygujących i zapobiegawczych (CAPA) dla każdej wykrytej luki oraz zapis ich weryfikacji.

Test w kierunku odwrotnym

Uzupełnieniem jest test prowadzony od partii surowca do wyrobów gotowych i odbiorców. Odpowiada on realnemu zdarzeniu, w którym dostawca zgłasza niezgodność surowca, a zakład musi ustalić, w jakich partiach i w jakich ilościach został on użyty, ile z nich pozostaje w magazynie, a ile zostało wysłane. Test odwrotny ujawnia przede wszystkim luki w zapisach rozchodu surowca z magazynu oraz w rozliczeniu przerobu.

Wynik testu dokumentuje się w raporcie zawierającym zakres, ilości, rozbieżności, wnioski oraz zatwierdzenie przez osobę odpowiedzialną za jakość. Powtarzające się rozbieżności w tej samej fazie procesu wskazują na źródło systemowe, a nie incydentalne, i powinny uruchomić procedurę CAPA wraz z oceną skuteczności wdrożonych działań.

Masz pytania? Skontaktuj się z nami!

Wycofanie z rynku i wycofanie od konsumentów – poziomy działań i podział ról

Pojęcia wycofania z rynku (withdrawal) i wycofania od konsumentów (recall) oznaczają różne poziomy działań. Wycofanie z rynku polega na usunięciu produktu z łańcucha dystrybucji, zanim trafi on do konsumenta. Wycofanie od konsumentów jest środkiem dalszym: według art. 19 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 stosuje się je, gdy produkt mógł dotrzeć do konsumentów, a inne środki nie wystarczają. Decyzja o poziomie opiera się na ocenie ryzyka, a ta zależy od rozpoznania zakresu partii, czyli od jakości systemu identyfikowalności.

Poziom działaniaWarunek uruchomieniaZakres działańAdresaci komunikacji
Wstrzymanie partii w zakładzieOdchylenie wykryte przed wysyłkąBlokada partii w systemie magazynowym, ocena, decyzja o zwolnieniu, przerobie lub utylizacjiDział jakości, produkcja, logistyka
Wycofanie z łańcucha dystrybucjiProdukt opuścił zakład, brak dowodu dotarcia do konsumentaBlokada u odbiorców, odbiór palet, rozliczenie ilościOdbiorcy handlowi i właściwe organy
Wycofanie od konsumentówProdukt mógł trafić do konsumentów, a inne środki nie wystarczająKomunikat dla konsumentów, zwrot w punktach sprzedażyOdbiorcy, organy, konsumenci

Sekwencja działań w procedurze

Procedura wycofania obejmuje zwykle powołanie zespołu (jakość, produkcja, logistyka, dział handlowy, osoba kontaktowa dla organów), wstrzymanie partii w systemie magazynowym, określenie zakresu na podstawie zapisów identyfikowalności, powiadomienie odbiorców i organów, odbiór i kwarantannę produktu, rozliczenie ilości, analizę przyczyn źródłowych oraz CAPA. Każdy z tych kroków powinien mieć przypisaną rolę zastępcy, ponieważ zdarzenia nie ograniczają się do godzin pracy działu jakości.

Ćwiczenie symulacyjne

Skuteczność procedury weryfikuje się w ćwiczeniu symulacyjnym, które można połączyć z testem identyfikowalności. Sprawdza się w nim aktualność listy kontaktów u odbiorców, dostępność zapisów poza godzinami pracy, czas ustalenia zakresu oraz kompletność rozliczenia ilości. Wynik ćwiczenia stanowi dowód, który kupiec może uwzględnić w ocenie dostawcy na równi z opisem procedury.

Wymiana danych z odbiorcą – awizo, FEFO i widoczność partii w centrum dystrybucyjnym

Standard GS1 EDI (EANCOM) obejmuje komunikaty ORDERS (zamówienie), DESADV (awizo dostawy), INVOIC (faktura) oraz RECADV (potwierdzenie odbioru). Z punktu widzenia identyfikowalności szczególne znaczenie ma DESADV, ponieważ opisuje zawartość dostawy w formie odczytywanej maszynowo. Zakres przekazywanych danych, na przykład SSCC, GTIN, kod partii i DMT, ustala się w umowie lub w specyfikacji logistycznej odbiorcy. Gdy dane trafiają do systemu odbiorcy przed fizycznym przyjęciem towaru, rozbieżności wykrywa się na rampie, a nie dopiero w magazynie.

FEFO a format daty minimalnej trwałości

FEFO (first expired, first out) oznacza rozchód według najkrótszej daty, w odróżnieniu od FIFO, w którym rozchód odbywa się w kolejności przyjęcia. Rozporządzenie (UE) nr 1169/2011 w załączniku X określa format DMT: gdy trwałość nie przekracza trzech miesięcy, podaje się dzień i miesiąc; gdy przekracza trzy miesiące, a nie przekracza osiemnastu – miesiąc i rok; powyżej osiemnastu miesięcy – rok. Dla wyrobów z DMT w formacie miesiąc i rok kod partii jest jedynym parametrem pozwalającym odróżnić dostawy w obrębie jednego miesiąca. Ma to znaczenie dla dokładności rotacji FEFO oraz dla ograniczenia zakresu wycofania do konkretnej dostawy. Treść ma charakter informacyjny; aktualne brzmienie załącznika należy zweryfikować w EUR-Lex.

Zwroty i reklamacje jako źródło sygnałów

Zwroty z centrów dystrybucyjnych i reklamacje konsumenckie wymagają identyfikacji partii, aby można je było przypisać do konkretnej produkcji. Skupienie reklamacji dotyczących jednej partii lub jednej linii stanowi sygnał do uruchomienia postępowania wyjaśniającego, zanim zostanie osiągnięty próg wycofania. Zakład może zachowywać próbki referencyjne partii; zasady oraz okres ich przechowywania określa procedura wewnętrzna. Planowanie dostaw i rotację zapasów w kanale hurtowym i sieciowym omawia także wpis Herbatniki dla hurtowni i sieci handlowych – jak zaplanować dostawy.

Kryteria oceny dostawcy i zapisy umowne

Przy kwalifikacji dostawcy identyfikowalność ocenia się na podstawie dokumentów i dowodów, a nie samych deklaracji. Zestawienie poniżej może stanowić podstawę listy kontrolnej, uzupełnianej o wymagania własne kupca, wynikające z kategorii wyrobu i polityki jakości sieci.

ObszarDokument lub dowódKryterium akceptacji
Procedura identyfikowalnościOpis procedury, definicja partiiObejmuje surowce, opakowania, przerób i wysyłki
Wynik ostatniego testuRaport z testu, bilans masyWykonany w ostatnich dwunastu miesiącach, rozbieżności wyjaśnione
Procedura wycofaniaSchemat ról, lista kontaktów, wynik ćwiczeniaAktualna lista kontaktów, zapis ćwiczenia symulacyjnego
OznakowanieSpecyfikacja kodu partii, DMT i SSCCZgodność ze specyfikacją logistyczną odbiorcy
Materiały opakowanioweDeklaracje zgodności, powiązanie z dostawąDostępne dla partii z danego zlecenia

Zapisy umowne

Umowa dostawy powinna definiować pojęcie partii, obowiązek niezwłocznego powiadomienia o niezgodności, osoby kontaktowe i kanały komunikacji, zasady udostępniania zapisów identyfikowalności na żądanie oraz podział kosztów wycofania. Rozliczenie tych kosztów jest odrębną kwestią od terminów płatności za dostawy, które reguluje ustawa o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych; zagadnienie omawia artykuł Terminy płatności w handlu żywnością – co musi wiedzieć dostawca. Przedstawione zagadnienia mają charakter informacyjny i przed zawarciem umowy wymagają konsultacji prawnej.

Warunki handlowe, w tym minimalne wielkości zamówień ustalane indywidualnie, omawia się w ramach współpracy B2B z producentem. Praktyczne kryteria wyboru dostawcy w segmencie herbatników, które można odnieść do innych grup wyrobów, zawiera wpis Jak wybrać producenta herbatników do współpracy B2B?.

Masz pytania? Skontaktuj się z nami!

Najczęściej zadawane pytania

Czym różni się identyfikowalność wewnętrzna od zewnętrznej?

Identyfikowalność zewnętrzna dotyczy powiązań między przedsiębiorstwami: zakład wie, od kogo otrzymał surowce i materiały (krok wstecz) oraz komu dostarczył wyrób (krok naprzód). Identyfikowalność wewnętrzna łączy partie surowców, półproduktów i przerobu z partiami wyrobu gotowego w obrębie zakładu. Pełny system wymaga obu warstw; brak zapisów wewnętrznych uniemożliwia ustalenie, których partii wyrobu dotyczy niezgodność zgłoszona przez dostawcę surowca.

Jak często należy wykonywać test identyfikowalności?

Według opracowań dotyczących standardu BRCGS test wykonuje się w ustalonej częstotliwości, nie rzadziej niż raz w roku, a jego wyniki są zachowywane. Zakład może przyjąć częstotliwość wyższą, na przykład odrębnie dla każdej linii lub grupy wyrobów, jeżeli wynika to z oceny ryzyka. Kupiec może wymagać wyniku ostatniego testu oraz opisu kryteriów, według których oceniono jego zgodność.

Czy wycofanie z rynku zawsze oznacza wycofanie od konsumentów?

Nie. Wycofanie z rynku może ograniczyć się do łańcucha dystrybucji, jeżeli ustalono, że produkt nie dotarł do konsumentów. Wycofanie od konsumentów jest środkiem dalszym, stosowanym według art. 19 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, gdy produkt mógł do nich trafić, a inne środki nie wystarczają. Trafność decyzji zależy od dokładności zakresu partii ustalonego na podstawie zapisów identyfikowalności.

Jakie dokumenty dotyczące identyfikowalności należy uzyskać od dostawcy na etapie kwalifikacji?

Podstawowy zestaw obejmuje opis procedury identyfikowalności, raport z ostatniego testu wraz z bilansem masy, procedurę wycofania z listą kontaktów i wynikiem ostatniego ćwiczenia, specyfikację oznakowania partii i DMT oraz deklaracje zgodności materiałów opakowaniowych. Dokumenty te są weryfikowane podczas audytu zakładu i porównywane z zapisami produkcyjnymi.

Czy zmiana gramatury wyrobu wymaga nowego numeru GTIN?

Tak. Według zasad GS1 Polska nowy GTIN przypisuje się, gdy zmienia się zawartość netto, wymiary lub masa brutto opakowania, marka albo cena podana na opakowaniu. Odrębny numer ułatwia odróżnienie wariantów w systemach odbiorcy i w zapisach identyfikowalności, a brak rozróżnienia komplikuje ustalanie zakresu wycofania.

Podsumowanie i dalsze kroki

System identyfikowalności ocenia się nie na podstawie opisu procedury, lecz dowodów jej działania: wyniku testu z bilansem masy, kompletności zapisów dla przerobu i opakowań, powiązania SSCC z partią oraz sprawdzonej procedury wycofania. Kupiec ogranicza ryzyko, jeżeli żąda tych dowodów już na etapie kwalifikacji i włącza do umowy definicję partii oraz zasady powiadamiania i udostępniania zapisów.

Zapraszamy do kontaktu w sprawie współpracy z producentem wyrobów cukierniczych z zakładu w Mogielnicy. Dział Handlowy ZPC IGA przygotowuje wycenę B2B i pakiet próbek, a warunki, w tym MOQ, są ustalane indywidualnie. Zapytanie ofertowe można przesłać przez stronę kontakt z działem handlowym.

Skomentuj i oceń artykuł
0 0 głosy
Ocena artykułu
Subskrybuj
Powiadom o
guest
0 Komentarze
Najstarsze
Najnowsze Najwięcej głosów
Wypełnij formularz kontaktowy



    Zobacz nasze ostatnie wpisy
    Ciastka owsiane – technologia, surowce i miejsce w ofercie sieci

    Technologia produkcji ciastek owsianych, kluczowe surowce, kontrola akrylamidu i alergenów oraz sposób włączania tego wyrobu do asortymentu sieci handlowej.

    Czytaj więcej
    Audyty społeczne SMETA i BSCI – wymagania wobec dostawców żywności

    Zakres, filary i system ocen audytów SMETA oraz amfori BSCI, różnice względem certyfikatu BRCGS i kolejność przygotowania zakładu produkcji żywności do audytu odbiorcy.

    Czytaj więcej
    Delicje pod marką własną – galaretka, polewa i identyfikacja wizualna

    Przewodnik dla kupców sieci i właścicieli marek własnych: parametry galaretki i polewy, projekt opakowania, wymagania etykietowe oraz kolejność wdrożenia delicji private label.

    Czytaj więcej

    Copyright © 2026 - iga.com.pl

    Polityka prywatności